Start

Helmut Debus

Biografie

Diskographie

Aktuelle Presse

Pressestimmen (1)

Pressestimmen (2)

Aktuelle Info´s

Die neue CD

Konzerttermine

Photogalerie

Bestellung/Kontakt

Liedtexte

Impressum

Links

Pressestimmen
 
 
 
Aus NIEDERDEUTSCH IN SCHLESWIG-HOLSTEIN 11/99
___________________________________________________________________________________________________________
 
Niederdeutscher Literaturpreis der Stadt Kappeln
Helmut Debus - diesjähriger Preisträger
 
Am 4. November 1999 erhielt Helmut Debus, "Songschriewer" aus Brake/Unterweser, den diesjährigen Niederdeutschen Kulturpreis der Stadt Kappeln. Der Preisträger hat dem Plattdeutschen neue sozialkritische Lieder erschlossen und Lieder mit hohem lyrischen Anspruch geschrieben. Wir geben hier seine Dankesrede wieder.
"Gegen de Schullern drucken / een / de jümmers weer to Siet sackt / dat he weer graad sitt / wenn he doch jümmers weer to siet sackt / hört he sik blots noch singen / liesen, ganz wiet aff vun sik, ahn dat to weten / dat he´t doch is, de Wöör un Welt bewegt ?" (Annegret Hauschild, för Helmut Debus).
Wöör un Welt bewegen, sik rögen, ja, dat is´t ! Sik up´n Padd maken, sien ganz egen "Poesiespraak" finnen, "dichter" as de Olldagsspraak. De Spraak nich platt pedden. De Spraak nich platt pedden laten.
Allns is al seggt, schreven un sungen wurrn, man doch versöken, wat uttodrücken, wat to singen, wat so noch numms sungen un seggt hett. Dat is´t. Versöken !
"Helmut, was gehst du für sonderbare Wege, dat is nich mehr use ole Braker Platt", sä mien Omi Käthe Katharine, nadem ik ehr een vun miene neejen Texte vörlesen harr. Un se hett Recht, mien wunnerbare Oma Moltbeer, de mi mal fragt hett: "Wenn ik mal nich mehr dar bün, is use ole Spraak denn doot ?"
Ik kam ut`n lüttje Habenstadt an´n Hammelwarder Diek. Diekstrieker un Wulkenkieker weer ik damols. En Matroos an Land in sien groote Kinnerriek ut Fisch- un Teerröök, mit Sand un Strand, Water, Wind un Wulken, Rägen un Sunn, Möven un Fischreegers. Mit Ebb un Floot, Stiekels, Stint, Aal, Butt un Granaat, mit Roderbööt, Kutters un Fischerslüü.
"Jung, hool dat Nett fast, ik mutt unner Deck", sä de Fischer Guddel Scheew´un geev den Jung´n dicken Tampen inne Hand. De Tampen weer veel to dick un stramm för siene lüttjen Hannen. Un de Tampen truck un truck, man de Jung leet em nich loos. Mit blodig Striemen inne Hannen is he abends na Huus henkamen, dat Abendbroot weer al vun´n Disch.
Dissen Abend hett he nix mehr to eeten kregen. Siene Hannen weern blodigroot - man he harr Steerns in de Oogen.
En anner Dag seet he woller an´n breeden Stroom un drööm de groten Dampers achterna. Heimathabens: Kapstadt, Singapur, Rio de Janeiro. In sien Kopp is he mitfohren, in sien Kopp weer he ümmer ünnerwegens. Seilen wull he in de Welt, blots wegg vun hier.
Damols as Butjer an´n breden Stroom fung allens an. Dat, wat em nie mehr verlaten hett, dat Süchten, dat Lengen na annerswo, de Sehnsucht na annerwat, blots weg vun hier.
 
 
Mit fofftein den de Trummel slahn, bi de "Madmen". Beatrythmus vull Schree un Lewenswuut: "We´ve gotta get out of this place". "It´s my life and I do what I want."
Dat weer´n anner Sound, en anner Spraak. Siene Spraak, sien Utdruck. "Platt", dat weern de Oolen, de, de allns beter wussen. "Platt" dat weer nu för em´n Kohstallspraak.
"Ihr setzt euren Dialekt ein wie Ellbogen. Ja, die meisten hierzulande suhlen sich im Dialekt, und dieser hat dann nichts von einer Sprache mehr; es sind nur noch Laute, bestenfalls; und die Suhlgeräusche beleidigen die jenseits der Umzäunung." (Peter Handke, aus: Die Geschichte des Bleistifts).
De Sunn wannert, un ik stah ümmer noch hier "jenseits der Umzäunung", as Peter Handke dat seggt. Fofftig bün ik nu un kaam so ganz sinnig ruut ut de Pubertät.
Na lange Johren, no lange düüster Straaten, vull vun Unroh, Unrast un Twiefel, bün ik torüggkamen an mienen Stroom. Ik luuster to, wat he mi vertellt, vun´t Lewen un vun de Welt. Ok miene Spraak hebb ik wedder funnen, mien Hartensspraak, mien Eiland, mien Tohuus, mien Föhlen, mien Utdruck. Miene Spraak, de Ruum genoog hett, allns un de ganze Welt in sik uptonehmen.
Hier liggt mien Hart, hier liggt mien Lengen na Leevde. Leevde, dat Geföhl, um dat sik allns dreiht. Mien Leed is mien Blinnenstock. Dat, wat mi angeiht, beröhr ik dormit, um to erkennen, um künnig to warrn. Mien Leed leewt ok vun dat, wat nich seggt warrt. Musik föhlen, nich blots höörn. En Oogenblick, en Himmelsschree, Heben und Haben. Wenn ik sing, föhl ik, dat ik lebennig bün. Wenn ik sing, föhl ik, dat ik dar bün. Wenn ik sing, bün ik bi mi, bün miene Welt. Wenn ik sing, sing ik ahn Sekerheitsnett un föhl mi seker - wenn ik sing.
 
"De Kunst is de Dochter vun de Freeheit". Sik to Wehr to setten gegen jede Aart vun Autorität. Numms kann dat, wat is, so hennehmen. So stah ik hier in´t Land an´n Rand. Twuschen Ankamen un Afscheed. De Stroom flustert mit to: Wat söökst du Roh, büst baren to Unroh.
Neeschierig bün ik up jeden neejen Dag. Ik heff Lust to Lewen. De Wegg warrt swarer un swarer, man mien Leed is mien Wegg. Mien Leed is mien öwerlewen. Aftöwen un kieken, wat noch allns passeert. Ik sing vun´t groote Glück in moll.
Ik bün Songschriewer. Ik wahn an´n Stroom - un dit is mien Land.
[Helmut Debus] [Biografie] [Diskographie] [Aktuelle Info´s] [Die neue CD] [Konzerttermine] [Bestellung/Kontakt]